كوه هفتنون

 هفتنون (هفت تنان (

 

هفتنون كه برخي آن را غار اصحاب كهف تلقي مي كنند در ميان دره اي در رشته كوههاي شمال دزفول قرار دارد .

مسير هفتنون از طريق جادۀ سردشت به طرف روستاي گوروي است و از آنجا پس از طي 19 كيلومتر جادۀ ماشين رو به روستاي عليداد دو دانگه و بعد از اين روستا از كنار دز ممدلي خان به طرف بقعۀ بوالحسن بايد رفت و از آنجا به بعد پياده روي و بالا كشيدن و كوه پيمايي چندين ساعته آغاز مي شود .

در اين مسير زيبايي ها و چشم اندازهاي شگرف طبيعت ، درختان بادام و بنك و بلوط و كلخنك و چشمه ساران فراوان ، چشم هر بيننده را خيره مي كند ، به خصوص اينكه انسان تا دوردستها را در زير پاي خود مي بيند .

بعد از رسيدن به بالاي قله، سرازيري پنج ساعته با شيب تند براي رسيدن به بقعه كه در عمق دره قرار دارد ، آغاز مي شود .در اين مسير حتي به اندازۀ دو متر زمين مسطح و صاف وجود ندارد و اگر شخص در چندين نوبت توقف نكند و مسير را يكسره پايين بيايد ، به دليل فشار زياد بر روي پنجه هاي پا ، در زير ناخن هاي پايش، خونمردگي ايجاد خواهد شد . 

در اين مسير ديدني زياد است ولي آنچه بيش از همه جلب توجه مي كند وجود يك صخرۀ استوانه اي باريك و بلند به شكل تيرهاي برق است ولي با ارتفاعي حدود صد متر كه در نوك اين صخره يك درخت كنار سرسبز قرار دارد و معلوم نيست اين درخت در آن بالا از كجا آب مي خورد .

بقعه در ته دره در شكاف بزرگي از كوه قرار دارد كه با كشيدن ديوارهايي از سنگ و گل آن را به شبه اطاقهايي تبديل كرده اند و نهر بزرگي هم در جلوي اين اطاق گونه ها جاري است .

در بغل بقعه قطعه سنگ بزرگي وجود داشته كه جاي پاي يك انسان درشت پا ، به طور طبيعي بر روي آن نقش بسته بوده و اهالي محل معتقدند كه اين نقش ، جاي پاي علي (عليه السلام) بوده است . مع الأسف طماعان گنج ياب به هواي رسيدن به عتيقه ، از اين سنگ يك تني هم نگذشته اند و آن را از جاي كنده و معلوم نيست چه به روز آن آورده اند .

در اين بقعه ، پتو ، چراغ ، ظرف ، قوري ، كتري ، سيني ، قند ، چاي و خيلي چيزهاي ديگر يافت مي شود كه متعلق به زوار بوده اند و نتوانسته اند در برگشت از اين مسير دشوار آنها را با خود حمل كنند . بعضي هم معتقدند كه اسباب و وسايل و رختخواب و خوردنيها را نبايد از بقعه برگرداند .